Satu lagi senarai

Anwar Ibrahim, pemimpin Parti Keadilan Rakyat yang juga ketua pembangkang di Parlimen muncul dalam senarai 100 pemikir utama global oleh majalah Foreign Policy.

Senarai ini didahului oleh Ben Bernanke, Barack Obama dan isteri Mir Hossein Mousavi, arkitek "revolusi hijau" di Iran.

"Arkitek revolusi kuning" di negara kita berada di kedudukan 32, dijustifikasikan kerana "mencabar dunia Islam menerima demokrasi," sesuatu yang sangat gah dan besar.

Penerangan mengenai Anwar menyebut, "Two decades ago, it would have been impossible to imagine Anwar pulling together rural Malays, ethnic Indians and Chinese, and Islamists into a coherent political bloc."

Kewujudan blok politik yang koheren itu sangat boleh didebatkan, lebih-lebih lagi memandangkan perkembangan terkini.

Perutusan Hari Raya Korban

Konflik berskala besar terkini di Yaman kini telah memasuki bulan keempat dan sambutan raya yang kedua dalam kalendar Islam.

Menurut PBB, pelarian kini mencecah 175,000 orang dan sentiasa bertambah.

Konflik berimplikasi luas ini walau bagaimanapun masih tidak menerima layanan seperti Palestin, Darfur dan konflik atau krisis lain yang mudah menarik perhatian umat Muslim.

Situasi di Yaman semakin menarik lebih ramai pemain dan mampu memburukkan keadaan di kawasan terlibat dan kawasan sekitar. Negara terlibat juga setakat ini telah menunjukkan cara yang salah dalam menangani situasi ini, seperti ditulis dalam satu komentar di akhbar Financial Times:

"The Saudi bombing of Houthi positions is adding fuel to the fire. This week, Iran’s joint chief of staff Hassan Firouzabadi called Saudi attacks 'state terrorism' and Saudi Arabia’s grand mufti Sheikh Abdulaziz al-Sheikh accused Iran of 'collusion in sin and aggression.' A group of Saudi clerics lambasted Iran for allegedly ;financing and arming' agents to spread Shia Islam across Sunni lands.

"The irony is that no one outside the Middle East believes that Iran has much to do with the Houthis. Officials in the west argue that although Iran sympathises with the rebels, there is no evidence of military or financial support.

"Maybe these outsiders are talking nonsense. But maybe Saudi Arabia is allowing its resentment of Iran to cloud its judgment over Yemen. The Houthi rebellion is, above all, a reflection of social, religious and political grievances by a group that feels marginalised and considers that the state has succumbed to radical Sunni Salafi ideology. The Houthis are not moderate – their commander says their 'cultural' platform is based on the slogans of 'God is Great, Death to America and Death to Israel.' But in an interview with a Lebanese newspaper, he also says that the rebels want an end to discrimination and government military action and not, as is often assumed, the reimposition of a Zaydi state (an imamate that ruled the capital Sana’a until a coup in 1962).

"The even greater irony in this conflict is that Saudi involvement is certain to aggravate the grievances and possibly prolong the fighting. The rising destruction, casualties and displacement of the population have fed the rebellion, widening its territorial scope and winning the rebels thousands of new recruits. 'The ultimate travesty is there is no way to militarily solve the problem – you need a humanitarian ceasefire and mediation,' says Christopher Boucek, an associate at the Carnegie Endowment’s Middle East programme. If stability is the aim in Yemen, then, as Bernard Haykel, a professor of Near Eastern studies at Princeton University, argues, Saudi Arabia needs a policy that is neither 'throwing money' at the problem nor military intervention."

Selain media Arab Saudi dan Iran, media Barat ialah yang paling banyak memberi perhatian kepada situasi di Yaman, lebih daripada ruang yang diberikan oleh media di banyak negara Islam dan juga oleh parti-parti Islam.

Isu sejagat umat tidak sewajarnya hanya ditentukan dan ditakrifkan oleh kuasa-kuasa tertentu sahaja, sama ada Saudi atau Iran. Pemimpin-pemimpin negara Islam juga perlu mengemukakan sekurang-kurangnya cadangan untuk memulihkan konflik dan krisis yang melanda orang awam.

OIC yang kini berusia 40 tahun dan negara-negara kaya dan berpengaruh wajar mengambil peranan dalam hal ini.

Berita berkaitan:

1. Yaman dakwa Iran bantu Houthi.

2. Yaman tutup hospital Iran.

Kenapa perlu sistem dua parti?

Perbincangan mengenai sistem dua parti dibincangkan dengan penuh minat oleh sejumlah pemimpin parti-parti pembangkang kebelakangan ini, dengan perbincangan terarah kepada sikap menyokong gagasan ini.

Sistem dua parti dilihat sebagai keperluan kepada pakatan pembangkang untuk menewaskan Barisan Nasional dalam pilihan raya, membolehkan kerajaan baharu di peringkat pusat dibentuk oleh Pakatan Rakyat.

Pada tahap tertentu, perbincangan juga kelihatan seperti mengemukakan satu pilihan yang mudah, dan kelihatan seperti gagasan itu sebagai satu keperluan semasa yang perlu diterima.

Sistem dua parti bukanlah sesuatu yang boleh dipilih untuk dilaksanakan, tetapi sesuatu yang berlaku hasil proses politik melibatkan partisipasi ramai untuk satu tempoh yang panjang.

Apa yang dilihat menjadi hasrat pihak yang membawa gagasan ini ialah mewujudkan satu pakatan selain BN yang bersatu lebih daripada sekadar percaturan pilihan raya. Dilihat pada permukaannya, ini memang satu pilihan yang wajar untuk berdepan BN dalam pilihan raya.

Parti yang dimaksudkan dalam sistem dua parti ialah parti politik, seperti Parti Republikan dan Demokratik di Amerika Syarikat dan Konservatif dan Buruh di Inggeris. Di Malaysia, tidak ada dua parti mendapat undi yang cukup untuk menubuhkan kerajaan melainkan perlu bergabung dalam koalisi seperti BN dan PR.

Di Malaysia, sistem dua pakatan parti-parti politik boleh berlaku sekiranya PR menjadi sebuah parti atau gabungan yang lebih kohesif, bermakna ideologi semua parti dalam PR sehaluan.

Hasilnya, rakyat akan hanya mempunyai dua pilihan iaitu BN dan PR untuk dipilih dalam pilihan raya.

Dalam sebuah demokrasi, rakyat perlu diberi lebih pilihan daripada sekadar dua gabungan parti, yang biasanya dalam spektrum ideologi kedua-duanya berada di kedudukan hampir kepada titik tengah sebagai keperluan untuk mendapat sokongan yang paling banyak.

Malaysia menyaksikan satu kes yang unik apabila parti liberal dan parti berasaskan agama berada dalam satu gabungan, dan disertai juga oleh tokoh-tokoh berhaluan kiri, walaupun dasar-dasar semua pihak dalam pakatan ini jauh berbeza.

PR boleh bergerak sebagai satu dengan berkesan dalam pembahagian kawasan pilihan raya, dengan setiap pihak bertanding di konstituensi yang mempunyai sokongan kuat dan paling boleh diwakili dengan berkesan.

Walau bagaimanapun, penghasilan dasar-dasar tidak dapat dielakkan daripada perbezaan yang besar, kerana ideologi berbeza parti-parti terbabit. Ini ialah realiti politik, dan ideologilah yang menjadi asas kepada penghasilan dasar oleh sesebuah parti, walaupun boleh dikompromi pada tahap tertentu untuk tujuan tertentu.

PR yang bergerak sebagai satu akan menyaksikan salah sebuah - atau lebih - parti mengkompromikan dasar-dasar parti tersebut, sesuatu yang hampir mustahil untuk berlaku dan akan mengakibatkan kehilangan penyokong-penyokong tradisional yang menjadi kekuatan utama parti.

Di banyak negara di dunia, gabungan parti-parti dilakukan berdasarkan haluan parti terbabit, seperti disaksikan di Jerman dan Israel sebagai contoh. Persoalan yang ditumbulkan ialah berkaitan ideologi parti terbabit, seperti sejauh mana gabungan dikuasai parti konservatif Kristian akan bergerak ke kanan, dan sama ada parti berhaluan kiri akan menyertai gabungan dikuasai parti berhaluan kanan.

Walaupun sukar dan menyaksikan permainan politik yang panjang, pakatan berdasarkan ideologi lebih mudah untuk berlaku kerana ideologi akan menjadi dasar penghasilan dasar-dasar pentadbiran.

Rakyat juga mendapat lebih pilihan daripada sekadar dua parti atau gabungan yang biasanya tidak menunjukkan beza yang besar. Semak dan imbang juga lebih sukar untuk berlaku dalam kalangan parti pakatan-pakatan terbabit seperti mematuhi garis-garis parti atau gabungan.

Sebahagian besar pengundi akan mengundi berdasarkan gabungan yang mereka sokong walaupun tidak bersetuju sepenuhnya dengan semua ideologi parti-parti dalam gabungan itu.

Ahli-ahli parti pula terpaksa sentiasa menunjukkan kesatuan untuk mengelakkan daripada dilihat tidak bersatu dan mendedahkan kepada serangan parti lawan. Ini hanya meneruskan budaya patuh tidak bertempat dan tidak menggalakkan sikap kritikal yang perlu dalam politik yang dikuasai sentimen.

Sistem dua gabungan parti tidak semestinya pilihan yang paling baik untuk rakyat dan parti-parti politik negara ini. Lebih baik proses mewujudkan pakatan ini tidak dilakukan menurut penilaian jangka pendek yang mungkin dipengaruhi usaha mendapatkan kuasa dengan segera.

Biarlah proses ini berlangsung dengan sendiri dalam medan politik negara ini, selepas melalui jalan yang sepatutnya dan tidak dipaksakan atau dikemukakan sebagai keperluan mendesak untuk menjatuhkan BN.

Obama mengimbangi kepentingan China dan tuntutan Jepun

Presiden Amerika Syarikat, Barack Obama dalam kunjungannya ke Beijing, China menyampaikan dua mesej berbeza kepada negara Asia paling pesat membangun itu baru-baru ini. Obama menegaskan bahawa AS tidak berhasrat mengekang kebangkitan China sebagai kuasa dunia, dan dalam sesi dialog dengan pelajar universiti, beliau mengingatkan bahawa kebebasan ialah nilai universal yang bukan hanya boleh diterima di AS.

Obama dalam lawatannya memberi mesej kerjasama kepada kepimpinan China sekarang, dan menyedari "soft power" yang dimiliki, memberi mesej mengajak kepada perubahan kepada pemimpin-pemimpin masa depan China. Kebanyakan pelajar terbabit ialah ahli satu pertubuhan belia Komunis yang dilatih sebagai pemimpin masa depan China.

Obama sebagai presiden memberi nilai tambah kepada kelebihan AS dalam diplomasi. Pemimpin-pemimpin dunia yang bergambar dengan beliau, atau sekurang-kurangnya dilihat bercakap melalui telefon dengannya mendapat tempias tarikan Obama, dan pada tahap tertentu mengukuhkan kredibiliti pemimpin terbabit.

Kelebihan Obama ini menjadi punca pegawai-pegawai AS berusaha agar Obama dan Presiden Mahmoud Ahmadinejad dari Iran tidak terserempak ketika di Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu di New York beberapa bulan lalu, dan mendedahkan mereka kepada media.

Kejadian itu sekiranya berlaku mampu memberi implikasi hubungan Washington-Tehran semakin pulih, dan menjejaskan kempen menekan Iran akibat program nuklearnya yang juga boleh dilihat sebagai sah.

Kelebihan diplomasi inilah yang memudahkan usaha Obama memulihkan hubungan dengan China dan menarik China keluar dari dasarnya hari ini yang tidak menepati agenda besar AS.

Diplomasi yang ditunjukkan Obama dalam majlis pertemuan dengan pelajar itu ialah satu agenda penting dalam lawatannya, memandangkan potensi dan kapasiti yang dimiliki oleh pelajar institusi pengajian tinggi yang lebih mudah menerima pemikiran baharu.

Mesej kebebasan yang disampaikan berpotensi menanam satu semangat kepada pelajar terbabit, menepati agenda besar AS menyebarkan demokrasi ke seluruh dunia, termasuk ke China sendiri.

China ialah pesaing dan sekaligus rakan penting AS dalam menempuh cabaran ekonomi global hari ini, sebahagiannya disebabkan pegangan rizab matawang asing Beijing sebanyak lebih AS$2 trilion yang sebahagian besarnya dolar AS.

China ialah destinasi pelaburan penting bagi syarikat-syarikat AS dan pada masa sama menjadi pasaran dan sumber import pelbagai barangan untuk AS, yang terbaharu menunjukkan nilai hampir AS$28 bilion.

Beijing juga sedang menggiatkan usaha mengantarabangsakan penggunaan matawang yuan untuk menjadikannya salah satu alternatif rizab antarabangsa, menjadikan yuan pesaing sengit kepada dolar AS.

China menandatangani kontrak pertukaran matawang dengan bank pusat Malaysia, Indonesia, Korea Selatan, pihak berkuasa kewangan Hong Kong, Argentina dan Belarus bernilai AS$95.6 bilion, membolehkan bank pusat terbabit menjual yuan kepada pengimport barangan China untuk digunakan dalam urusniaga.

Walaupun terhad, usaha ini meluaskan lagi penggunaan yuan dalam perdagangan antarabangsa dan meningkatkan potensinya sebagai matawang rizab serantau.

Keputusan-keputusan penting dalam bidang ekonomi dan kewangan yang bakal dibuat China mampu memberi kesan kepada AS, disebabkan saling bergantungan yang mencorakkan dunia hari ini.

Apapun yang dicapai - atau tidak dicapai - melalui pertemuan ketua kedua-dua China dan AS, mesej yang disampaikan oleh Obama telah menanamkan potensi tersendiri. Beliau sudahpun dilihat sebagai berbeza dengan Presiden George W Bush, dan walaupun AS dan China akan terus bersaing, kerjasama dalam banyak hal akan lebih mudah ekoran wajah baharu diplomasi AS melalui Obama.

Disebabkan potensi inilah, pertemuan dengan pelajar universiti menjadi satu agenda penting dalam lawatan-lawatan Obama ke negara luar. Obama cuba memberi kesan kepada pemimpin masa depan, yang dilihat mampu bertindak berbeza dengan pemimpin hari ini.

Pada masa sama, China menyedari agenda AS untuk mengekang kebangkitannya, terutama sebagai kuasa politik dan ketenteraan di rantau Asia Pasifik dan Asia Tengah.

Sikap AS terhadap Taiwan dan Korea Utara tidak berubah dengan Obama dan Beijing maklum dengan hakikat ini. Pada masa sama juga, kerjasama ketenteraan AS dengan India meningkat dengan tujuan menangani kebangkitan ketenteraan China.

Selain perjanjian nuklear, AS juga memberi bantuan ketenteraan kepada India sebagai usaha menangani perluasan pengaruh China di Asia Selatan dan juga kawasan-kawasan berhampiran.

Apapun alasan yang diberi, kerjasama ketenteraan AS yang semakin meningkat dengan India dan Australia secara langsung berkait dengan kebangkitan China. India semakin rapat dengan AS dan Australia, sebagai sebuah negara kaum kulit putih, dilihat sudah ditakdirkan untuk terus bersama AS yang menggantikan peranan Inggeris sebagai penjamin keselamatannya.

Walaupun Australia di bawah Perdana Menteri Kevin Rudd cenderung untuk berbaik dengan China, beberapa perjanjian ketenteraan Washington-Canberra pada akhir pemerintahan John Howard meletakkan Australia dengan lebih kukuh dalam pakatan ketenteraan yang satu tugas utamanya ialah menangani kebangkitan China.

China juga menjadi topik penting dalam membicarakan pakatan ketenteraan AS dengan Jepun, destinasi lawatan Obama beberapa hari sebelum Beijing.

Di Jepun, Obama menjanjikan pemulihan hubungan kedua-dua negara, yang sedikit terjejas ekoran kemenangan Parti Demokratik Jepun pimpinan Yukio Hatoyama yang kini menjadi perdana menteri.

Hatoyama memberikan harapan perubahan kepada hubungan tidak seimbang Washington-Tokyo menjelang pilihan raya lepas, ketika parti beliau dilihat bakal merampas tampuk pemerintahan daripada Parti Liberal Demokratik yang telah memerintah hampir 54 tahun.

Sebagai sekutu penting AS di Asia Pasifik, kerjasama yang dilihat hari ini sukar untuk dilihat berubah secara dramatik disebabkan asas-asas kukuh yang membina hubungan AS-Jepun, iaitu perjanjian pertahanan dan agenda yang hampir sama di Asia Timur.

Hatoyama memberi harapan kepada rakyat Jepun, terutama penduduk berhampiran pangkalan AS di Okinawa, melalui deklarasi-deklarasi beliau menjelang pilihan raya. Janji-janji beliau telah dilihat sebagai bakal terlaksana, dengan sebahagian melihat perubahan tersebut sebagai hampir pasti terjadi, tanpa melihat dengan lebih dalam realiti hubungan AS-Jepun.

Kebangkitan China, yang menjadi pesaing kepada Jepun memberi alasan kuat untuk pakatan ketenteraan dengan AS diperkukuhkan, walaupun Jepun mahu lebih kebebasan dalam membuat keputusan.

Berdasarkan realiti hari ini, dalam hubungan AS dengan China, sukar untuk dilihat kemungkinan mana-mana pihak akan bertindak luar daripada apa yang telah berjalan selama ini.

Kedua-dua pihak menyedari kedudukan satu sama lain, dan bertindak dengan gabungan mengimbangi dan mengekang berdasarkan keperluan semasa, tanpa bertembung dan menyukarkan keadaan, selagi keadaan dapat dikawal dan dirunding.

AS menyedari kepentingan China dari segi ekonomi, seperti juga China menyedari tindakan radikal dalam menangani AS - seperti dilihat dalam persaingan pengaruh melalui ketenteraan dan dasar matawang - jauh lebih sukar berbanding mengimbangi realiti hari ini.

Dalam hal ini, Jepun berpotensi berdepan situasi lebih sukar kerana menghadapi risiko diabaikan AS ekoran usaha mendapatkan manfaat daripada hubungan dengan China.

Dan berdasarkan perkembangan semasa, hubungan dengan Jepun mempunyai potensi untuk menjadi lebih sukar ditangani oleh Washington berbanding China pada masa akan datang. - 21 November, 2009

Tentang senarai tokoh berpengaruh

Sebuah institusi di Universiti Georgetown di Washington DC menerbitkan senarai 500 orang Muslim paling berpengaruh, yang disambut dengan rasa senang dan teruja sekali oleh ramai Muslim di seluruh dunia.

Daripada reaksi yang dapat diperhatikan, ramai melihat senarai ini sebagai sesuatu yang definitif, tanpa melihat hal-hal lain di belakang penghasilan senarai ini dan mereka yang terlibat.

Blog majalah Foreign Policy mengemukakan satu pandangan lain yang agak menarik tentang senarai ini, menyentuh latar penerbitan senarai ini:

"Georgetown University's Prince Al-Waleed bin Talal Center for Muslim-Christian Understanding, like any good institution, knows that the way to steer publicity toward their work is to make a list. This is the only possible explanation I can conjure up for their report on the world's top 500 must influential Muslims.

"Somewhere, Prince Al-Waleed must be pleased that he's getting his money's worth from the $20 million donation he made to establish the Center. Headlining the list is his uncle, King Abdullah of Saudi Arabia. One can, of course, legitimately argue that Abdullah is the world's most influential Muslim -- he is the custodian of Mecca and Medina and Saudi Arabia has done more to spread its version of Islam than any other state.

"However, it's hard to read the description of King Abdullah's reforms as anything other than a press release. The report lauds Abdullah for 'his ability to enact multiple landmark reforms to fight corruption, balance the Saudi budget, tailor the education system, [and] address women's and minority rights.' This, in a country where women cannot drive.

"The report's title is something of a misnomer; it provides a ranking ofthe top 50 influential Muslims, and then organizes the remaining 450 by subject field without attempting to impose a hierarchy. Nevertheless, it is instructive that the individuals headlining the report are filled almost exclusively with rulers and conservative theologians from the Middle East. In the end, this report tells us very little about the world's most influential Muslims, and a great deal about what Georgetown's Center for Muslim-Christian Understanding believes constitutes a good Muslim."

Satu lagi pandangan dikemukakan dalam akhbar Guardian, mempersoalkan beberapa pemilihan individu dalam senarai itu:

"There are some spot on assessments. Khamenei's decisive role in geopolitics is undeniable. Erdogan's position is also accurate. But this ambitious exercise seems more than a little inconsistent and ill-judged."

Tidak ada senarai yang boleh memenuhi semua pandangan, tetapi senarai ini, yang didahului dengan penjelasan sejarah dan penerangan ringkas tentang perbezaan doktrin dan pemikiran dalam dunia Muslim mempunyai ruang yang luas untuk diperbaiki.

Wajar sekali senarai ini memulakan satu debat dan perbincangan, dan bukan diterima sebagai sesuatu yang definitif atau untuk meraikan tokoh-tokoh tertentu.

The soccer war (2)

Kekalahan Mesir kepada Algeria dalam perlawanan kelayakan ke Piala Dunia mencetuskan rusuhan di Mesir, negara yang dilihat paling maju di Afrika dan pada masa sama salah satu negara Arab berpengaruh di Asia Barat.

Peristiwa ini menunjukkan lagi rapatnya hubungan bolasepak dengan politik, apabila pemimpin dan media Mesir menyampaikan mesej-mesej politik kepada rakyat negara itu.

Alaa Mubarak, anak Presiden Hosni Mubarak, dilapor akhbar New York Times membuat kenyataan ini melalui panggilan telefon ke rancangan televisyen: "We have to take a stand. This is enough. That's it, this is enough. Egypt should be respected. We are Egyptian and we hold our head high, and whoever insults us should be smacked on his head."

Ucapan itu boleh sahaja disampaikan ketika sempadan diceroboh, atau ekoran insiden-insiden politik lain.

Kekalahan itu pada masa sama juga boleh menjejaskan kerajaan, seperti juga ia boleh digunakan untuk menyatukan rakyat dan mengalihkan perhatian daripada kelemahan-kelemahan kerajaan, yang lebih berkesan dengan kemenangan.

Kemenangan dalam bola sepak biasa digunakan pemimpin-pemimpin politik untuk mendapatkan tempias kejayaan. Disebabkan inilah, pemimpin-pemimpin Mesir perlu menunjukkan kemarahan, mengikut sentimen rakyat dan mengeksploit sentimen itu untuk kepentingan pemerintah.

Parliament tea party

"Sebelum berbicara lanjut, saya ingin memalingkan pandangan ini kepada pengkritik kecil yang berbuak-buak dengan beremosi dan sentimen kedirian. Macam mana kalau duduk dengan Najib bertemankan Nazri Aziz itu, bukan Anwar tetapi Abdul Hadi Awang atau Nasharuddin Mat Isa? Apakah persepsi anda secara jujurnya? Tentu kini sudah menjadi riuh rendah. Sudah ada orang yang tidak kena duduk dan gelisah memanjang, macam cacing kepanasan."

Begitu tulis Mohd Sayuti Omar dalam blognya.

Memahami perkembangan politik negara ketika ini, sangkaan ini ada benarnya dan menjelaskan permainan politik dalam kalangan parti-parti Pakatan Rakyat, dengan masing-masing melakukan manuver bersendirian untuk tujuan masing-masing, mengimbangi keperluan kuasa parti dengan keperluan pengukuhan kuasa dalam pakatan.

Hal ini menjelaskan bagaimana satu simbol boleh melalui pelbagai tafsiran bergantung kepada pihak yang membacanya, dengan sebahagian besar menyesuaikannya dengan persepsi dan pendirian yang telah terbina dalam minda masing-masing.

Apapun, perkembangan ini menjelaskan lagi betapa expediency menjadi satu faktor besar dalam politik, dan menjadi drama sebenar selepas tirai di pentas yang disaksikan ramai dilabuhkan.

Hanya sedikit penonton yang mendapat backstage pass untuk melihat horse trading yang dijalankan.